Do not poke the bear

 

Δεν έχω την άποψη ότι φωνάζοντας ακούγεσαι περισσότερο. Η δυνατή φωνή είναι για το γήπεδο.

Θα τύχει να υψώσω τον τόνο της φωνής μου μέσα στην ένταση ενός μεγάλου αγώνα, θα εκνευριστώ, δεν νομίζω ότι διαφέρω από τον μέσο φίλαθλο σε αυτό και ούτε θα το ήθελα. Είναι κομμάτι της διαδικασίας. Την ώρα του αγώνα όμως (και όχι σε όλους τους αγώνες - βλέπετε η ηλικία σίγουρα έχει κάνει δουλίτσα). Μη φανταστείτε λοιπόν ότι πίσω από αυτες τις γραμμές κρύβεται ένας άχρωμος, άοσμος άνθρωπος. Το αντίθετο ισχύει και όσοι με ξέρουν, ξέρουν.

Μετά τον αγώνα βέβαια, σε μια συζήτηση ή όταν θα αποφασίσω να μεταφέρω εδώ κάποιες σκέψεις ή να δουλέψω για μια ανάλυση, είμαι ήπιος από πεποίθηση, και το κυριότερο, νιώθω την υποχρέωση την όποια γνώμη να την συνοδεύω με γνώση και επιχειρήματα. Για να γίνεται διάλογος.

Συχνά αυτό παρερμηνεύεται. Θεωρείται αδυναμία και τήρηση ίσων αποστάσεων. Λες και έχω την ανάγκη να κρατάω ισορροπίες (με ποιους αλήθεια) ή να μη χαλάω σχέσεις σε έναν τομέα της ζωής μου όπου πορεύομαι σόλο για 3 δεκαετίες.

Αν γράψω ότι ο Yamal και ο κάθε Yamal χρειάζεται δίπλα του ανθρώπους που θα φροντίζουν να τον προστατεύουν από αχρείαστη έκθεση, θα βρεθεί κάποιος να μου πει ότι δε βλέπω τι κάνουν στη Μαδρίτη και ασχολούμαι με τη Barça. Ωστόσο ο Yamal θα συνεχίσει να χρειάζεται προστασία και φυσικά εμένα με ενδιαφέρει να ασχολούμαι με τη Barça.

Κατά τη γνώμη μου, μόνο όταν ξεκινάς από την αυτοκριτική, έχεις μετά και το δικαίωμα να ψέξεις και τα κακώς κείμενα άλλων.

Έτσι, εφόσον πχ στηλίτευσα παλαιότερα την πράξη του (κάποτε αγαπημένου, πλέον προσωπικά ανύπαρκτου) Dani Alves που καταδικάστηκε για βιασμό, έχω κάθε δικαίωμα να θεωρώ τώρα υποκριτικές τις λευκές κραυγές για τη συμπεριφορά του Yamal, την ώρα που παίκτης της Μαδρίτης που θα δικαστεί (έχει οριστεί δικάσιμος) για διακίνηση πορνογραφίας ανήλικης και για τον οποίο δεν έχω δει πουθενά μία σχετική κριτική, του κουνούσε χθες το δάχτυλο.

Έχω επίσης μιλήσει για τη βαθιά σχέση του Perez με το κράτος, γράφοντας όμως νωρίτερα δεκάδες άρθρα για τις διοικήσεις της Barça. Για αυτές, θα βρείτε κι άλλου (copy-paste ή και συχνά κακογραμμένα) κείμενα. Για του Flo όχι. Έτσι συμβαίνει στην Ελλάδα.

Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο ladies and gents, το ηθικό πλεονέκτημα είναι μια σύνθετη έννοια.

Το pivote δεν είναι οπαδικό με την έννοια που ορισμένοι ίσως (δικαιούνται) να αντιλαμβάνονται τον οπαδισμό. Η στέρεα σχέση μου με το FC Barcelona και η (όποια) γνώση μου για τις καταβολές, τα θετικά και τα αρνητικά του συλλόγου, δε συνεπάγεται αυτομάτως ότι εδώ θα διαβάζετε αποκλειστικά διθυράμβους -no matter what- για την Barça και κατηγορίες για όλους τους υπόλοιπους. Δεν είμαι εγώ αυτό, και δεν θα το βρείτε συχνά εδώ, αλλά όταν θα το βρείτε, θα είναι στοιχειοθετημένο. Και αυτό, ενοχλεί περισσότερο.

Επιπροσθέτως βρίσκω εποικοδομητικό να ασχολούμαι κυρίως με κάτι που αγαπώ (εν προκειμένω με τη Barça) και σπανίως αν φτάσω στο αμήν (φυσικά και έχει συμβεί), με κάτι που αξιακά τοποθετώ απέναντι μου.

Η μελέτη της ιστορίας του Futbol Club Barcelona είναι ένα διαρκές και απολύτως επίπονο ταξίδι -συχνά έχω γράψει πώς όσο σκάβω τόσο λιγότερα θεωρώ ότι γνωρίζω- που μέσα από πολλές αντιφάσεις, εσωτερικές μάχες και συγκρούσεις με ομοϊδεάτες, με έχει οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι πρέπει να είσαι έτοιμος να εκπλαγείς και προετοιμασμένος να αντιμετωπίσεις τις καταστάσεις υπό το πρίσμα της εκάστοτε εποχής που συνέβησαν, συμβαίνουν και θα συνεχίσουν να συμβαίνουν.

Αφήστε μας λοιπόν στην ενδοσκόπηση μας, μην μεταφράζετε την ευγένεια ως αδυναμία, και μη μας αναγκάσετε να ασχοληθούμε με το VOX, τον Asencio, και τις VIP θέσεις του Bernabeu. Γιατί αν χρειαστεί, θα το κάνουμε.