Υπήρξε μια εποχή που ο Laporta δεν ήταν για μένα απλώς πρόεδρος. Ήταν σύμβολο. Ήταν η απόδειξη ότι η Barça μπορούσε να είναι ξανά ο εαυτός της, να μιλήσει με θάρρος, εξωστρέφεια, και να παίξει με ταυτότητα.
Ο πάντα ήπιος Pere Romeu προχώρησε σε πρωτόγνωρο, για τα
δεδομένα του, ξέσπασμα στη μεικτή ζώνη μπροστά στο μικρόφωνο του 3cat, με τη
λήξη του χθεσινού ημιτελικού που βρήκε την Barça femeni να προκρίνεται στον
τελικό του Super Copa:
«Χαίρομαι που κερδίσαμε έναν ημιτελικό που ήταν δύσκολος από πολλές απόψεις. Νιώθω ικανοποίηση για τις παίκτριες μου, για την διαιτήτρια όμως όχι. Εδώ και ενάμιση χρόνο προσπαθώ να πάρω εξηγήσεις από διαιτητές για μια σειρά αποφάσεων τους. Αν με ρωτήσετε τι μου απαντούν, θα σας πω ότι δεν μου απαντούν, γιατί όταν ρωτάω τα πράγματα περιπλέκονται, αναστατώνονται, εκνευρίζονται και αρνούνται να εξηγήσουν το παραμικρό. Θα συνεχίσω να προσπαθώ».
Στην καριέρα αθλητριών και αθλητών η Barça δεν ήταν -ούτε θα γίνει ποτέ- ενδιάμεσος σταθμός. Αντιθέτως, αποτελεί πάντα προορισμό. Είναι κάτι που έχει αποδειχθεί διαχρονικά. Όσοι και όσες θριάμβευσαν με αυτά τα χρώματα, έζησαν τις καλύτερες στιγμές -το pick- της σταδιοδρομίας τους στη Βαρκελώνη. Τα παραδείγματα πολλά.
Η υστερία της La Masia. Αυτή η φράση ήρθε στο μυαλό μου ως
τίτλος για το σημερινό ζήτημα που θα γράψω, με αφορμή την απόφαση ενός παίκτη
από την ακαδημία που αποφάσισε, όπως όλα δείχνουν, να φύγει από τη Βαρκελώνη.
Πρόκειται για τον Pedro (Dro) Fernandez που όταν έκανε ντεμπούτο (με ασιστ
μάλιστα) τον περασμένο Οκτώβρη στο Champions League είχα γράψει εδώ ότι η Masia
δείχνει τον δρόμο που δεν απαιτεί πετροδόλαρα αλλά προϋποθέτει υπομονή.
Η περίφημη ακαδημία νέων της Barcelona που διαχρονικά τροφοδοτούσε με σημαντικούς παίκτες την πρώτη ομάδα, αποτελεί πηγή υπερηφάνιας για τον σύλλογο και τους οπαδούς του. Αρκετές φορές όμως από τους ίδιους οπαδούς γίνεται και εφαλτήριο αφορισμού των εκάστοτε διοικήσεων και εκείνων των νεαρών που αποφασίζουν να αναζητήσουν προοπτικές καριέρας σε άλλες ομάδες. Ορισμένες παραδοχές λοιπόν.
4 μέρες μετά από έναν εξαντλητικό τελικό απέναντι στη
Μαδρίτη, η Barça ξεπέρασε το εμπόδιο της πρωτοπόρου της Segunda Racing και θα
βρίσκεται στα προημιτελικά του Copa del Rey, ενός θεσμού στον οποίο είναι η
κυρίαρχη διαχρονικά στην Ισπανία.
11 σερί νίκες σε όλες τις διοργανώσεις για τους blaugrana
που μετά το παιχνίδι στο Λονδίνο με την Chelsea μεταμορφώθηκαν όχι επειδή
λύθηκαν τα αγωνιστικά ζητήματα, αλλά λόγω της αλλαγής στη διάθεση των παικτών
για πίεση, στη βάση όσων τους ζητά ο Flick. Υπάρχει πίστη στον προπονητή από
όλους, κάτι που αποδείχθηκε το τελευταίο δίμηνο.
Εξακολουθούν να υπάρχουν χτυπητές αδυναμίες στο κομμάτι της
αμυντικής λειτουργίας αλλά η Barça βρίσκει λύσεις και μάλιστα με διαφορετικούς
πρωταγωνιστές, ενισχύοντας την έννοια του ορισμού για το τι σημαίνει ομάδα.
Η κλάση του Lewandowski, η αξία του Fermin Lopez (που κάνει
σπουδαία σεζόν), ο Ferran που ενώ δεν έχει το εύκολο γκολ βάζει (και) φέτος
πολλά και κρίσιμα, είναι μεταβλητές που προστίθενται στη σταθερή αξία των
Raphinha, Pedri, Joan Garcia, Yamal και Eric (έχει παίξει και στους 29
επίσημους αγώνες φέτος) και κρατάνε τη Barça ζωντανή σε όλες τις διοργανώσεις.
Σε αυτή την εξίσωση, η αξιοποίηση του Cancelo και η βελτίωση της απόδοσης των κεντρικών αμυντικών, θα παίξουν καθοριστικό ρόλο στο outcome της σεζόν.
Τις τελευταίες εβδομάδες έγραψα για τον κανόνα 4+1 στην άμυνα της Barça και πως σεζόν με 4 διοργανώσεις με αυτούς τους αριθμούς δεν βγαίνει. Ο σύλλογος έκανε -ελπίζω- ό,τι μπορούσε, και η επιλογή τελικά για να μπει ένας ακόμη παίκτης στο rotation έως το καλοκαίρι, είναι, όπως όλα δείχνουν, ο εξάμηνος δανεισμός του Joao Cancelo.
Νίκη στο πρωτάθλημα απέναντι στην Atlético της Μαδρίτης με
το εμφατικό 5-0 για την Barça Femeni, σε μια βραδιά που επέστρεψε με γκολ η
Salma μετά τον τραυματισμό της και η Mapi Leon συμπλήρωσε 300 συμμετοχές με τα
blaugrana. Ακόμη 2 τέρματα πέτυχε η Pina, ένα η Esmee και το πρώτο της βραδιάς
-το Νο600 της ομάδας σε αυτό το γήπεδο- η αρχηγός.
Το ποδόσφαιρο βέβαια δεν έχει να κάνει μόνο με τους
αριθμούς. Στο Estadi Johan Cruyff όταν η Alexia ελέγχει την μπάλα με το
αριστερό της πόδι, όλοι σιωπούν, περιμένοντας να συμβεί κάτι ξεχωριστό. Όπως
έγινε προχθές όταν πλάσαρε με… το δεξί ανοίγοντας το σκορ και πετυχαίνοντας το
222ο γκολ της με τη φανέλα της Barça. 222 γκολ από μια παίκτρια που παίζει στο
κέντρο…
Δεν πρόκειται πλέον μόνο για τα βραβεία Ballon d'Or που έχει
κερδίσει, αλλά για το τι αντιπροσωπεύει η “La Reina” για τον σύλλογο και τους
οπαδούς. Η Alexia έχει γίνει το σύμβολο μιας εποχής που άλλαξε για πάντα την
ιστορία της Barça Femeni και του ποδοσφαίρου γυναικών.
Η Espanyol απέτυχε να κερδίσει την Barça για 29η σερί φορά στη La Liga (ρεκόρ όλων των εποχών) σε έναν αγώνα που έφτασε κοντά στο να τα καταφέρει ίσως περισσότερο από ποτέ, αλλά τελικά μάλλον…ποτέ.
