Ο Laporta όπως τον είδα, και όπως μπορώ πια να τον βλέπω

Με αφορμή την προκήρυξη εκλογών στο FC Barcelona

Υπήρξε μια εποχή που ο Laporta δεν ήταν για μένα απλώς πρόεδρος. Ήταν σύμβολο. Ήταν η απόδειξη ότι η Barça μπορούσε να είναι ξανά ο εαυτός της, να μιλήσει με θάρρος, εξωστρέφεια, και να παίξει με ταυτότητα.

Τον έβλεπα τότε μέσα από αυτό που μου έλειπε: την ανάγκη για νόημα και αφήγημα. Για μια Barça που δεν θα απολογείται για αυτό που είναι. Απαιτούνταν μια φιγούρα που να ενσαρκώνει κάτι μεγαλύτερο από τη διαχείριση.

Με τα χρόνια έμαθα κάτι δύσκολο: ότι τα σύμβολα δεν αντέχουν χωρίς δομές. Και ότι το όραμα, όσο αληθινό κι αν είναι, φθίρεται όταν ζητά διαρκή πίστη χωρίς αντίβαρα.

Η ωρίμανση μου δεν ήρθε ως απόρριψη αλλά ως αποστασιοποίηση. Ως η δυνατότητα να δω τον ίδιο άνθρωπο χωρίς να χρειάζεται να τον πιστεύω για να ελπίζω. Να αναγνωρίσω τι έφερε, τι άφησε και τι δεν μπορούσε ποτέ να κάνει μόνος του.

Δεν είναι μυστικό ότι στις προηγούμενες εκλογές είχα πάρει θέση. Και δεν την έχω αναιρέσει. Ακόμη και πρόσφατα, με το άρθρο μου al loro 2.0, επέλεξα συνειδητά να υπερασπιστώ τον Laporta απέναντι σε έναν εύκολο αρνητισμό.

Αυτό όμως δεν σημαίνει επιστροφή στην άνεση της άκριτης πίστης. Σημαίνει μεγαλύτερη απαίτηση, περισσότερη μνήμη και λιγότερη ανάγκη για σύμβολα. Όχι γιατί τα σύμβολα είναι ψεύτικα ή δεν είναι χρήσιμα, αλλά γιατί δεν αρκούν πια από μόνα τους.

Σήμερα δεν μπορώ πια να τον δω όπως τότε, στα μέσα του 2003. Και αυτό δεν είναι πικρία. Είναι ηρεμία. Γιατί η σχέση μου με την Barça δεν είναι σχέση εφήμερη, αλλά σχέση μνήμης και ζωής. Και η μνήμη, όταν ωριμάζει δεν ακυρώνει, όμως οφείλει να φιλτράρει.

Αν κάποτε ο Laporta ήταν για μένα απάντηση, σήμερα είναι σημείο αναφοράς. Κάτι διαφορετικό, λιγότερο από σύμβολο και περισσότερο από ευθύνη. Και ίσως αυτό να είναι πιο τίμιο και για εκείνον και για μένα.

Γιατί μεγαλώνοντας καταλαβαίνεις ότι δεν χρειάζεσαι σωτήρες για να αγαπήσεις κάτι. Χρειάζεσαι καθαρό βλέμμα για να προστατεύσεις όσα σε έκαναν να το αγαπήσεις.

Όσα γράφω εδώ σήμερα, δεν είναι το τέλος, αλλά η αρχή μιας συζήτησης που θα ξεδιπλωθεί τις επόμενες εβδομάδες. Δεν σκοπεύω να αποφύγω θέσεις, ούτε να κρυφτώ πίσω από γενικότητες. Θεωρώ όμως ότι, πριν από κάθε τοποθέτηση, οφείλουμε πρώτα να θυμηθούμε, να βάλουμε όρια και να ορίσουμε τι ακριβώς συζητάμε. Αυτό κατά τη γνώμη μου δεν λέγεται απόσταση. Είναι ενηλικίωση.