H υστερία της La Masia

 

Η υστερία της La Masia. Αυτή η φράση ήρθε στο μυαλό μου ως τίτλος για το σημερινό ζήτημα που θα γράψω, με αφορμή την απόφαση ενός παίκτη από την ακαδημία που αποφάσισε, όπως όλα δείχνουν, να φύγει από τη Βαρκελώνη. Πρόκειται για τον Pedro (Dro) Fernandez που όταν έκανε ντεμπούτο (με ασιστ μάλιστα) τον περασμένο Οκτώβρη στο Champions League είχα γράψει εδώ ότι η Masia δείχνει τον δρόμο που δεν απαιτεί πετροδόλαρα αλλά προϋποθέτει υπομονή.

Η περίφημη ακαδημία νέων της Barcelona που διαχρονικά τροφοδοτούσε με σημαντικούς παίκτες την πρώτη ομάδα, αποτελεί πηγή υπερηφάνιας για τον σύλλογο και τους οπαδούς του. Αρκετές φορές όμως από τους ίδιους οπαδούς γίνεται και εφαλτήριο αφορισμού των εκάστοτε διοικήσεων και εκείνων των νεαρών που αποφασίζουν να αναζητήσουν προοπτικές καριέρας σε άλλες ομάδες. Ορισμένες παραδοχές λοιπόν. 

Αρχικά είναι πρακτικά αδύνατο να σταδιοδρομήσουν στην πρώτη ομάδα ΟΛΑ τα πιτσιρίκια που θητεύουν στην ακαδημία και αυτό δεν απαιτεί επεξήγηση, είναι απλά μαθηματικά.

Έπειτα, στην Ισπανία η νομοθεσία δεν επιτρέπει τη σύναψη επαγγελματικών συμβολαίων με ανήλικους αθλητές, κάτι που δεν συνέβαινε πριν χρόνια (δε γνωρίζω τι ισχύει σήμερα) στην Αγγλία. Κάπως έτσι μια σειρά παικτών ήδη από τις αρχές του 2000 έφευγαν για το "νησί" χωρίς ο σύλλογος να μπορεί να κάνει αντιπροτάσεις ώστε να τους κρατήσει.

Όταν συμβαίνουν τέτοιες μετακινήσεις οι οπαδοί πικραίνονται. Το hype που απολαμβάνουν όσοι και όσες αγωνίζονται στη Masia -συχνά και με ευθύνη των ΜΜΕ- και το αίσθημα απόρριψης, μεταφράζεται σε οργή. Tόσο κατά των διοικήσεων που δεν έκαναν τα πάντα για να τους κρατήσουν όσο και απέναντι στους ίδιους τους παίκτες.

Φράσεις όπως "το μοναστήρι να 'ναι καλά" ή "θα το μετανιώσει αλλά θα είναι αργά" επαναλαμβάνονται σε κάθε περίπτωση συνήθως συνοδευμένες με τη γνωστή ρήση του Πατριάρχη του βαρκελωνισμού Johan Cruyff που είχε πει ότι αν κάνεις δεύτερες σκέψεις για να παίξεις στη Barcelona τότε δεν μπορείς να παίξεις για εμάς.

Αυτό βέβαια δεν είναι πάντα ακριβές.

Η ιστορία έχει δείξει ότι δεν θριαμβεύουν όλοι όσοι αποφασίζουν να φύγουν από τη Barcelona, και ο κόσμος αγαπάει να θυμάται τέτοιες περιπτώσεις (σχετικά πρόσφατες οι περίπτωσεις των Moriba-Guiu) υπάρχουν όμως και αρκετοί που τα κατάφεραν μια χαρά, αλλά και κάποιοι που έφυγαν από τη Βαρκελώνη ως ελεύθεροι και για τους οποίους η Barcelona εβαλε αργότερα βαθιά το χέρι στην τσέπη για να τους φέρει πίσω.

Ο Gerard Pique αποκτήθηκε με μεταγραφή από την Man Utd. O Cesc Fabregas οριακά τίναξε στον αέρα τον προϋπολογισμό του συλλόγου για να αποκτηθεί από την Arsenal. O Jordi Alba αποκτήθηκε από την Valencia και πρόσφατα ζήσαμε ένα τεράστιο saga με την επιστροφή του Dani Olmo. Και οι 4 είχαν θητεύσει στη Masia. Όπως και οι Grimaldo και Cucurella που καθόλου κακή καριέρα δεν έκαναν μακριά από τη Βαρκελώνη.

Ποτέ όμως δεν υπήρξε περίπτωση παίκτη που να έφυγε από τη Masia και να έγινε στην πορεία της καριέρας του superstar. Ο σύλλογος έχει αποδείξει ότι όταν πρόκειται για τόσο εξαιρετικές περίπτωσεις, κάνει όλα όσα απαιτούνται ώστε να τους κρατά.

Καλοί παίκτες έφευγαν και θα φεύγουν γιατί έτσι λειτουργία η βιομηχανία του ποδοσφαίρου. Πάντα όμως θα υπάρχει κάποιος ή κάποια που θα περιμένει στη σειρά τη δική του ευκαρία. Όταν το περασμένο καλοκαίρι η ομάδα γυναικών έχασε την Lucia Coralles που αποφάσισε να φύγει για την Man Utd επικράτησε παγωμάρα καθώς ο σύλλογος έμεινε χωρίς εναλλακτική επιλογή στην αριστερή πτέρυγα. Λίγους μήνες μετά η Carla Julia πήρε την ευκαιρία της και πλέον πολλοί κάνουν λόγο για το next gem. Κανείς δε θυμάται την Coralles.

Κανένας λόγος λοιπόν για υστερία σε ό,τι έχει να κάνει με τη Masia.