Μια συγκλονιστική διαπίστωση

 

Μετά και το δεύτερο debate των υποψηφίων για την προεδρία του FC Barcelona, την Κυριακή έρχεται η ώρα της κάλπης. 

Η Barça είναι πλέον από τα λίγα κορυφαία club στην Ευρώπη που δεν διοικείται από βαθύπλουτους επιχειρηματίες ή κράτη. 

Είναι κάτι για το οποίο στη Βαρκελώνη αισθάνονται υπερήφανοι, δεν προσπαθούν όμως να το θωρακίσουν. 

Εξηγούμαι. 

Ο Joan Laporta βρίσκεται στο προσκήνιο από το 1997, αρχικά με το κίνημα Blau Elefant που επιδίωκε την ανατροπή του -τότε- προέδρου Josep Nuñez και στη συνέχεια αναλαμβάνοντας την διοίκηση σε δύο διαφορετικές περιόδους (2003-2010 και 2021-2026). 

Στο ίδιο κίνημα -και συνοδοιπόροι του για κάποια χρόνια- υπήρξαν οι Rosell και Bartomeu, που επίσης διετέλεσαν αργότερα πρόεδροι (2010-2014 και 2014-2020 αντίστοιχα). 

Ο Bartomeu σε πρόσφατη συνέντευξη του είπε κάτι σημαντικό: «Είναι η ώρα να βγουν στο προσκήνιο νέα πρόσωπα, η δική μας γενιά έκανε τον κύκλο της»

Με ενοχλεί που το γράφω αλλά έχει δίκιο. 

Είναι συγκλονιστικό ότι 30 χρόνια μετά, η πιο πειστική διοικητική πρόταση παραμένει εκείνη του Laporta. 

Και αυτό δεν είναι δική του ευθύνη. Είναι αδυναμία του ίδιου του βαρκελωνισμού. 

Την ίδια στιγμή ο Victor Font τονίζει ότι ο Laporta του 2003 δεν θα ήθελε για πρόεδρο τον Laporta του 2026. Και αυτό είναι μάλλον σωστό. 

Τι έκανε όμως ο ίδιος ο Font ώστε να γίνει ένας ισχυρός αντίθετος πόλος και μια φρέσκια εναλλακτική πρόταση διοίκησης; 

Κατά τη γνώμη μου ελάχιστα. 

Ο Font διεκδικεί 10 χρόνια την προεδρία και -μέσα από μια κοινωνία πλούσια σε βιογραφικά ικανών και ταλαντούχων ανθρώπων- τα ονόματα που προσέλκυσε και πλαισιώνουν την υποψηφιότητα του, δεν ενθουσιάζουν. 

Ανακύκλωση ονομάτων και ελάχιστες προσωπικότητες, ορισμένες εκ των οποίων μάλιστα όποτε κλήθηκαν να μιλήσουν υπέπεσαν σε τρομερές γκάφες, δείχνοντας έλλειμα βασικών γνώσεων για το αντικείμενο που -υποτίθεται- θα αναλάβουν σε περίπτωση εκλογής του Font. Καμία συστράτευση, καμία νέα ιδέα. 

Στον αντίποδα ο Laporta αρκείται στο να τονίζει την εμπιστοσύνη ενός προπονητή (Flick) προς το πρόσωπο του. Στρατηγική στο πόδι με οδηγό την εμπειρία. Με αυτά πορεύεται. 

You can’t teach an old dog new tricks λένε, και στη δική του περίπτωση ισχύει μέχρι κεραίας. 

Μην περιμένετε αναλυτικές εξηγήσεις ή διαμοιρασμό αρμοδιοτήτων. Όχι επειδή είναι αδιαφανής αλλά επειδή ο Τζουάν (ή Γιάν) Λαπόρτα πάντα έτσι λειτουργούσε. Υπερσυγκεντρωτικά και με οδηγό το ένστικτό. 

Σε τελική ανάλυση τα πεπραγμένα του είναι στη διάθεση μας προς κρίση, δεν είναι εκείνος που καίγεται να συστηθεί στον κόσμο, ο αντίπαλος του θα έπρεπε να το πράξει και όχι, δεν το έκανε. 

Η ιστορία έχει αποδείξει ότι διαχρονικά επεδίωξε το καλό του συλλόγου, πήρε ρηξικέλευθες αποφάσεις και δεν υπήρξε ποτέ εκδικητικός, παρόλο που εκείνος κυνηγήθηκε από άλλους προέδρους. 

Αν αυτά εν έτη 2026, σε ένα σύγχρονο - σύνθετο περιβάλλον προκλήσεων, αρκούν ή όχι, δεν θα το κρίνω εγώ. 

Σε αυτές τις εκλογές θα έπρεπε να βλέπουμε ανταλλαγή σοβαρών προτάσεων για το μέλλον της Barça και ανάπτυξη προγραμμάτων. 

Όχι επιχειρηματολογία που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και από αντιπάλους του συλλόγου. 

Γιατί το ζήτημα δεν είναι μόνο η προσεχής πενταετία και η νέα διοίκηση που θα προκύψει την Κυριακή το βράδυ. Η Barça δεν τελειώνει το 2031.

Τον Laporta -με τα καλά και τα στραβά του- τον γνωρίζουμε. Τον Font -με όλα αυτά τα καμώματα των τελευταίων εβδομάδων- πώς να τον εμπιστευτούμε;