Xavi γιατί έπαψες αγάπη να θυμίζεις;

 

Αγαπημένε Xavi Hernandez... Όλα έχουν ένα όριο.

Υπήρξε ένας από τους σπουδαιότερους ποδοσφαιριστές που φόρεσε ποτέ τη φανέλα της Barca. Κουβάλησε το έμβλημα στο στήθος του και η προσφορά του είναι έξω από κάθε συζήτηση.

Όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, αποχώρησε με τρόπο μαγικό και αντάξιο της προσφοράς του. Γεμάτος με τίτλους, καθολική αγάπη και ένα αντίο στο Camp Nou που έμεινε στην ιστορία. Ένα αντίο που δεν είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν αρκετοί -εξίσου σημαντικοί- παίκτες.

Ως ποδοσφαιριστής, υπήρξε υπόδειγμα εντός γηπέδων, αλλά δεν ακούσαμε ποτέ τη φωνή του σε δύσκολες αγωνιστικές και εξω-αγωνιστικές στιγμές. Και υπήρξαν πολλές οι φορές που όφειλε να το κάνει.

Αποκορύφωμα η αγωνιστική κρίση του Γενάρη του 2015 -όταν παραλίγο θα εκδιωχνόταν ο Luis Enrique που λίγους μήνες μετά οδήγησε την ομάδα στο treble-. Δεν βγήκε ποτέ να πει μία κουβέντα παρά το ειδικό βάρος που τότε είχε. Αλλά και η βραδιά του δημοψηφίσματος, όπου τότε ΜΟΝΟ ο -κακός για πολλούς cule- Pique βγήκε για να διασώσει την αξιοπρέπεια του συλλόγου. Ακόμη και την μαύρη περίοδο του Mourinho, όταν η Pep team διαβαλόταν από όλο το σύστημα, επέλεξε τον δρόμο της σιωπής, για να μη χαλάσει τις σχέσεις του με τον Iker Casillas. Πάλι άλλοι είχαν βγει μπροστά.

Δεν έγραψα όμως ποτέ τίποτα αρνητικό. Γιατί -διάολε- είναι ο Xavi.

Επέστρεψε χρόνια αργότερα, αναλαμβάνοντας μια δύσκολη αποστολή -από την άκρη του πάγκου- αυτή τη φορά. Προσέφερε ξανά, με διαφορετικό τρόπο και κάτω από δύσκολες συνθήκες, αποδείχθηκε όμως πως η συμβολή του ως προπονητής, είχε ταβάνι και ημερομηνία λήξης.

Το ρόστερ που παρέδωσε στον διάδοχο του -Hansi Flick- εκείνο που συμπεριελάμβανε και πολλά παιδιά που ο ίδιος είχε προωθήσει στην πρώτη ομάδα, απέδωσε πολύ καλύτερα τις επόμενες σεζόν.

Υπήρξαν παίκτες για τους οποίους μπήκε μπροστά (βλέπε Dembele) και -οριακά- μας παρουσίασε ως καταστροφή την αποχώρηση τους, και χωρίς τους οποίους η ομάδα -όχι απλά δεν κατέρρευσε- αλλά πήγε καλύτερα. Υπήρξαν κι άλλοι που δεν αξιοποίησε (βλέπε Raphinha) και σήμερα είναι αρχηγοί και παίκτες-κλειδιά.

Για τίποτα από τα παραπάνω δεν είπα ποτέ κουβέντα. 20 χρόνια δεν έγραψα ούτε δέκα λέξεις εναντίον του. Γιατί; Γιατί είναι ο Xavi.

Σε αυτές τις εκλογές για την ανάδειξη νέου προέδρου στον σύλλογο, ο Xavi αποφάσισε να επιλέξει μεριά. Συνασπίστηκε με τον Victor Font -τον άνθρωπο ο οποίος τον είχε επιλέξει ως ναυαρχίδα της υποψηφιότητας του το 2021-. Και είχε κάθε δικαίωμα να το κάνει.

Κάπου εδώ όμως, τελειώνουν οι δικαιολογίες και εξαντλείται και η δική μου υπομονή.

Το να βγαίνεις δίνοντας συνέντευξη -λίγες ώρες πριν το πρώτο debate μεταξύ Laporta και Font- και να εκθέτεις τον σύλλογο, μεταφέροντας εσωτερικές πληροφορίες και καταστάσεις όπως -σύμφωνα με την οπτική σου- βίωσες όταν αποχώρησες ως προπονητής, είναι μικροπολιτική, φανερώνει υστεροβουλία και δεν προσφέρει τίποτα ούτε στη συζήτηση για την επόμενη ημέρα, ούτε σε όσα ήδη γνωρίζαμε. 

Το να επαναφέρεις στο προσκήνιο το όνομα του Messi, είναι φτηνή δημαγωγία και προσφέρει μόνο αποσταθεροποίηση. Και τελικά αν ο Messi θέλει να μιλήσει, ας βγει μπροστά και ας μας πει την δική του εκδοχή. Δε νομίζω ότι έχει την ανάγκη εκπροσώπων, ούτε στον Xavi αξίζει να γίνεται φερέφωνο. Το επέλεξε όμως.

Αν ο Xavi αισθάνεται πικρία, διάλεξε την πιο ακατάλληλη στιγμή για να την εκφράσει. Και αν εκείνος αισθάνεται ριγμένος, ας ρωτήσει τον Puyol, τον Valdes, τον Guardiola ή ας θυμηθεί πως φέρθηκε ο σύλλογος στον αείμνηστο Cruyff. Όλοι τους είχαν εξίσου -ή και μεγαλύτερη συνεισφορά από τον Xavi- και είχαν ακόμη περισσότερους λόγους να αισθάνονται αδικημένοι. Κανένας τους όμως δεν επιχείρησε να αποσταθεροποίησει την ίδια την ομάδα. Γιατί όλοι γνώριζαν ότι ο σύλλογος είναι πάνω απ' όλα.

Δεν πιστεύω πλέον πως ισχύει το ίδιο και για τον Xavi Hernandez.