Flick time

 "Θα πρέπει να σταματήσουμε τις συγκρίσεις με την περσινή σεζόν, δεν κερδίσαμε εμείς το Champions League και δεχόμασταν και πέρυσι πολλά γκολ" είπε χθες, εμφανώς ενοχλημένος, ο Frenkie de Jong απαντώντας σε σχετική ερώτηση μετά τη λήξη του τρελού αγώνα με την Brugge. 

Ο Ολλανδός μέσος έχει δίκιο. Η Barca δεχόταν και πέρυσι εύκολα τέρματα. H Inter, πριν την αποκλείσει στα ημιτελικά είχε πετύχει 18 γκολ σε 12 αγώνες. Στους 2 απέναντι στην Barcelona έβαλε 7. Τα διπλάσια του μέσου όρου της στη διοργάνωση. 

Πάμε στα φρέσκα όμως. Από τον Σεπτέμβρη είχα γράψει αυτό που έβλεπα στο γήπεδο :  Τον Flick δηλαδή να προσπαθεί να βρει την ισορροπία ανάμεσα στο ακατάπαυστο pressing της περσινής σεζόν και την απαραίτητη θωράκιση των μετόπισθεν. Το επιχείρησε σε κάποιους αγώνες μέσω της διαχείρισης του ρυθμού και του repositioning ορισμένων παικτών αλλά για μια σειρά από λόγους (οι τραυματισμοί ήταν κατά τη γνώμη μου ο πιο σημαντικός) δεν του βγήκε. 

Και το ζήτημα δεν είναι απλά ότι δεν του βγήκε, αλλά ότι εμφανίστηκαν και συμπτώματα που πέρυσι δεν υπήρχαν, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τις κάκιστες επιδόσεις της ομάδας στο counter pressing, την πίεση δηλαδή για επανάκτηση της μπάλας μετά από χαμένες κατοχές. 

Και η δεδομένη ευαλωτότητα λόγω της εφαρμογής του offside trap με τη γραμμή της άμυνας στο ύψος του κέντρου, μετατρέπεται σε ανίατη ασθένεια όταν συνδυάζεται με το παραπάνω στοιχείο. 

Ο Flick αυτό το γνωρίζει καλύτερα απ' όλους, παρόλο που μετά το χθεσινό 3-3 με την Brugge έσπευσε να τονίσει ότι το DNA της Barcelona δεν της επιτρέπει να μένει πίσω αλλά επιβάλλεται να προσπαθεί εκείνη να ορίζει την πρωτοβουλία κινήσεων στο γήπεδο, όπως επιτάσσει η φιλοσοφία της. Μα κανείς δε διαφωνεί σε αυτό.

Οι παίκτες όμως μοιάζουν ώρες ώρες να έχουν ξεχάσει και τα βασικά, και πως αλλιώς να το θέσω όταν το 2ο γκολ των Βέλγων προήλθε από κόρνερ της Barca με μοναδικό παίκτη κάλυψης στο ύψος του κέντρου, τον Balde. Αυτό λοιπόν δεν είναι ζήτημα φιλοσοφίας ή προσέγγισης, αλλά επιστροφή στα βασικά του ποδοσφαίρου που διδάσκονται λογικά στις πρώτες εβδομάδες παραμονής των πιτσιρικάδων στη Masia. 

Η Barcelona με τη σφραγίδα του Hansi Flick είχε πέρυσι μια εξαιρετική σεζόν που δημιούργησε προσδοκίες για κάτι, αν όχι καλύτερο, τουλάχιστον εξίσου ανταγωνιστικό και φέτος. Οι τραυματισμοί είναι σοβαρός ανασταλτικός παράγοντας εξέλιξης -καμία αντίρρηση- αλλά δεν μπορεί να είναι και η δικαιολογία για όλα όσα δεν βλέπουμε στα γήπεδα τον τελευταίο ένα+ μήνα.

Ο Γερμανός θα πρέπει να αποφασίσει με ποιους -και σε ποιούς ρόλους- θα πάει μέχρι το τέλος του δρόμου, και οι παίκτες οφείλουν να κάνουν την αυτοκριτική τους. Αυτή τη στιγμή, το διακύβευμα δεν είναι οι τίτλοι, αλλά να μη χαθεί ό,τι με κόπο χτίστηκε πέρυσι. Από τους ίδιους πρωταγωνιστές.