Όλοι στην ίδια σελίδα

 

O Hansi Flick προχώρησε σε δύο σημαντικές επισημάνσεις μετά τη λήξη του χθεσινού Barça 1-2 PSG. 

Μπορούμε να συζητάμε συμφωνώντας ή διαφωνώντας για ώρες, περί προσώπων, τακτικής ή διαιτησίας (έχει γίνει κανόνας μία συγκεκριμένη αντιμετώπιση από την UEFA όσο κι αν χαριεντιζόταν στα επίσημα Laporta και Čeferin) αλλά όταν ο προπονητής της Barça τονίζει ότι η ομάδα έμεινε από δυνάμεις στο β’ ημίχρονο και ότι η PSG ήταν η καλύτερη στον αγωνιστικό χώρο, τότε οφείλουμε να μείνουμε στην ενδοσκόπηση. 

Το γκολ του Ferran στο 19’ επισφράγισε ένα καλό διάστημα των γηπεδούχων, που κράτησε για περίπου μισή ώρα. Μετά το 30’ η PSG ισορρόπησε και στο δεύτερο ημίχρονο κυριάρχησε της Barça.

Σοβαρές απουσίες είχαν και οι δύο. Ίσως σε επίπεδο ονομάτων εκείνες της PSG να ήταν πιο ηχηρές, αλλά ο Luis Enrique είχε τις απαντήσεις για να διατηρήσει το γνωστό της προφίλ που χαρακτηρίζεται από το pressing ψηλά. 

Στον αντίποδα ο Flick δεν είχε τον Raphinha (ανεκτίμητη η προσφορά του στην αμυντική -ναι και στην αμυντική- λειτουργία) και έτσι έβλεπε από την άκρη του πάγκου τις επελάσεις των Hakimi και Mendes, σχεδόν όπως τις έβλεπαν και οι Rashford - Yamal, με τη διαφορά ότι εκείνοι βρίσκονταν μέσα στον αγωνιστικό χώρο. 

Οι ακραίοι full backs της PSG έκαναν ό,τι ήθελαν, δημιουργώντας συνέχεια υπεραριθμίες και η Barça δεν είχε καμία απάντηση. Όχι επειδή έχασε το κέντρο όπως κατά τη γνώμη μου λανθασμένα ειπώθηκε. Αυτό συνέβη, αλλά ήταν παρεπόμενο. 

Όποτε η ομάδα βρισκόταν πίσω από τη μπάλα, αμυνόταν με 3 παίκτες λιγότερους. Rashford, Yamal και Olmo δεν πίεζαν καθόλου, και απέμενε ο αξιέπαινος Ferran να πρεσάρει (σαν τη καλαμιά στον κάμπο) ψηλά, την ώρα που τα full backs (Kounde-Martin) υπέφεραν και οι Pedri-Frenkie de Jong ήταν μονίμως περικυκλωμένοι σε καταστάσεις 2 vs 4-5. 

Ποιο κέντρο λοιπόν να διασωθεί, όταν η αμυντική λειτουργία (που είναι ομαδική υπόθεση) πάει περίπατο επειδή ορισμένοι θεωρούν πως μπορούν να κάνουν jogging αντί να πιέζουν για την επανάκτηση της μπάλας;  

Όταν δε στο 79’ έφυγε από τον αγωνιστικό χώρο ο κατάκοπος Pedri, η (όποια τέλος πάντων) συνοχή μεταξύ των γραμμών διαλύθηκε και επικράτησε πλήρης ασυνεννοησία.  

Το ζήτημα της φυσικής κατάστασης ανέκυψε ξεκάθαρα και είναι δουλειά του τεχνικού επιτελείου να σκεφθεί λύσεις για τη διαχείριση του χρόνου συμμετοχής, έχοντας και τον πονοκέφαλο των απουσιών/τραυματισμών που δυσχεραίνει την σχετική προσπάθεια.  

Επιπρόσθετα θα πρέπει ο ίδιος ο Flick, που αποδεδειγμένα κάνει εξαιρετική δουλειά, να καταλήξει σε ένα σχήμα στην άμυνα και πιο συγκεκριμένα, στο κεντρικό αμυντικό δίδυμο. Είναι κατανοητό ότι οι συνθήκες και οι αντίπαλοι μπορεί να απαιτούν τη χρησιμοποίηση παικτών με διαφορετικά χαρακτηριστικά, αλλά είναι εξίσου σημαντικό να επιτευχθεί ομοιογένεια. Κάποιος πρέπει να αναλάβει το ρόλο του ηγέτη/συντονιστή και δεν είναι δική μας (σίγουρα όχι δική μου) δουλειά να τον ονοματίσουμε. 

Η παγίδα δε του offside που τις τελευταίες δύο εβδομάδες είχε δώσει τη θέση της συχνά σε man marking σε καταστάσεις αντεπιθέσεων (κάτι που είχα επισημάνει θετικά) χθες εμφανίστηκε την πιο ακατάλληλη  στιγμή κοστίζοντας ένα γκολ στο 90’. Ένα γκολ που πάντως, φαινόταν ότι έρχεται.  

Η Barça έχασε από την πρωταθλήτρια Ευρώπης και προφανώς αυτό δεν είναι το τέλος του κόσμου. Περιθώρια βελτίωσης υπάρχουν και ο δρόμος είναι μακρύς μέχρι την άνοιξη που κρίνονται όλα. Είναι προαπαιτούμενο βέβαια, όλοι οι παίκτες να βρίσκονται στην ίδια σελίδα με τον Hansi Flick και ο έμπειρος τεχνικός να κάνει και εκείνος τις δικές του προσαρμογές. Trust the process λοιπόν; Γιατί όχι.