Το ξεκίνημα της προεκλογικής περιόδου για την ανάδειξη νέας
διοίκησης της Barça με έχει ήδη προβληματίσει. Είναι γνωστό πως οι δύο βασικοί
υποψήφιοι θα είναι και πάλι οι Joan Laporta και Victor Font – όπως και το 2021.
Με τον Font είχα συνομιλήσει το 2015, όταν προετοίμαζε την πρώτη του σοβαρή προσπάθεια να διεκδικήσει την προεδρία απέναντι στον Bartomeu. Ήπιος, μεθοδικός, τεχνοκρατικός αλλά με σεβασμό στον θεσμικό ρόλο της Barça, έδειχνε τότε μια εναλλακτική πρόταση με σαφές πλάνο.
Ακόμη και μετά την ήττα του το 2021, η κοινή εμφάνιση με τον
Laporta τη βραδιά των εκλογών έδινε μια εικόνα ενότητας. Ήταν μια σπάνια στιγμή
θεσμικής ωριμότητας για έναν σύλλογο που έχει πληγωθεί συχνά από εσωτερικούς
διχασμούς.
Σήμερα όμως η ρητορική του έχει αλλάξει. Η κριτική είναι
θεμιτή. Η μετωπική σύγκρουση ως μοναδική στρατηγική, όχι.
Δεν γίνεται να διεκδικείς την προεδρία και να τοποθετείσαι
δημόσια για εν ενεργεία ποδοσφαιριστές (Dani Olmo) με τρόπο που υπονομεύει το
ίδιο το περιουσιακό στοιχείο του συλλόγου. Αν αύριο είσαι πρόεδρος, οφείλεις να
εκπροσωπείς και εκείνους που σήμερα αμφισβητείς.
Η Barça έχει ανάγκη από ποιοτικό ανταγωνισμό ιδεών. Από
πρόγραμμα, επιχειρήματα και θεσμικό λόγο.
Όχι από νέο εσωτερικό πόλεμο.
Αν ο Font επιλέξει να επιστρέψει στη μεθοδικότητα που τον
χαρακτήριζε, θα προσφέρει στον σύλλογο κάτι πραγματικά χρήσιμο: μια
εναλλακτική, όχι μια σύγκρουση.
Και αυτό είναι που χρειάζεται η Barça αυτή τη στιγμή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σχολιάζετε με κόσμιο τρόπο. Η ανταλλαγή απόψεων είναι δικαίωμα όπως και ο σεβασμός στην διαφορετική άποψη